Wędrówka z prądem (z życia KTP o/Sudetów Wschodnich w Prudniku)

Dnia 3 marca 2007 r. grupa prudnickich turystów wyruszyła na drugą już z cyklu wyprawę "Zdobywamy OTP" prowadzoną przez kol. Pawła Kaweckiego. Towarzyszyli im słuchacze z Policealnego Studium Technik Ochrony Środowiska z Prudnika. Łącznie w wyprawie wzięło udział 27 osób. Wyruszyliśmy autobusem spod siedziby prudnickiego PTTK-u prawie punktualnie tj. ok. godz. 900. Autobus zawiózł nas pod elektrownię w Opolu, której obszar stanowi ok. 240 ha. Parking zakładu jest wielkości wrocławskiego dworca PKSu. Elektrownia wygląda jak małe miasteczko. Ma własną stację PKP, pocztę, bank i czynną 24h na dobę stołówkę . Obsługuje ją ok. 1300 osób , z czego ponad 80% nie pracuje przy bezpośredniej obsłudze urządzeń wytwarzających prąd . Gdy dołączyli do nas przewodnicy- pracownicy Elektrowni , mogliśmy zacząć zwiedzanie. Najpierw podzielono nas dwie grupy w celu usprawnienia zwiedzania obiektu . Przewodnik oprowadził nas po zakładzie pokazując wiele ciekawych rzeczy . Zwiedzanie Elektrowni zaczęliśmy od jednego z czterech bloków energetycznych, którego hala miała ponad 200m szerokości. W hali obejrzeliśmy cztery ogromne młyny, służące do przemielenia węgla połączonego z biomasą (biomasa stanowi poniżej 10 % paliwa w elektrowni), z których mieszaninę powstałego pyłu i powietrza wdmuchuje się do kotła mającego wysokość ok. 96m. W produkcji energii elektrycznej i ciepła zużywa się także olbrzymich ilości wody. Jej źródłem dla Elektrowni Opole jest rzeka Mała Panew (odległa o trzy kilometry). Elektrownia w ciągu sekundy pobiera 1,3 metra sześciennego wody. Po wstępnym oczyszczeniu woda trafia do trzech podstawowych układów: 1. chłodzącego - kondensatory turbozespołów, 2. do zasilającego obieg wodno-parowy bloków i 3. do instalacji mokrego odsiarczania spalin. Kondensatory w połączeniu z dwoma chłodniami kominowymi (o wysokości 132 m każda) zużywają aż 85% dostarczanej wody. Ta stracona woda ucieka do atmosfery w postaci pary, której gęste obłoki unoszące się ponad chłodniami kominowymi często mylone są z jakimiś toksycznymi oparami. W olbrzymim kotle następuje spalanie mieszanki węgla i powietrza, zaś ogrzana woda, płynąca w setkach kilometrów rur, w postaci pary o temperaturze 5400 Celsjusza napędza turbinę i generator. W Elektrowni Opole są cztery generatory, mogące osiągnąć nawet łączną moc 1519 MV. Każdy blok energetyczny wyposażono w urządzenia do ochrony powietrza przed zanieczyszczeniami . Popiół i żużel , po spalaniu , w całości wykorzystywane są do celów gospodarczych, podobnie jak gips powstały w instalacji mokrego odsiarczania spalin - używany jest do produkcji płyt kartonowo-gipsowych, wytwarzanych w pobliskim Norgipsie. Dzięki temu mniej SO2 trafia do atmosfery i nie ma potrzeby wydobywania gipsu i minerałów. Przewodnicy wywieźli grupy windą na galeryjkę umiejscowioną na wysokości 96 m np. terenu . Stąd , smagani przez wiatry , podziwialiśmy rozległą panoramę okolicy ( Gór Opawskich w tym dniu nie było widać ). Po zakończeniu zwiedzania Elektrowni udaliśmy się do Dobrzenia Wielkiego, gdzie znajdował się drugi cel naszej wyprawy. Część osób przemieściła się w to miejsce autobusem, druga część wolała spacerkiem przejść tę krótką trasę mierzącą około 3km , widoczny był podział uczestników wyprawy na piechurów i wycieczkowiczów . Po dotarciu na miejsce musieliśmy zaczekać na księdza proboszcza Jana Poloka, który zaprosił nas do pięknego drewnianego kościółka, o wystroju barokowym, pod wezwaniem św. Rocha. Kościół pochodzi z połowy XVII w. Ciekawostką jest , że w jego ołtarzu głównym na obrazie przedstawiono przywiezionego niepełnosprawnego człowieka do św. Rocha na czymś, co można by nazwać wózkiem inwalidzkim . Ksiądz opowiadał nam o kościele i o jego patronie - św. Rochu. Na przykład - jak poradzono sobie w tym kościele z kornikami lub o tym jak przeprowadzono remont. Dowiedzieliśmy się też o tym, że św. Roch jest patronem strzegącym ludzi i zwierzęta od chorób zakaźnych, takich jak dżuma i cholera. Odpust św. Rocha w Dobrzeniu Wielkim odbywa się w niedzielę po 16 sierpnia i jest to jedna z niewielu, a może jedyna msza, na którą ludzie zgodnie z tradycją mogą przyjść ze zwierzętami. Po zwiedzeniu kościółka obdarowani zostaliśmy obrazkami z modlitwą do św. Rocha, której treść pozwolę sobie przytoczyć: Rochu Święty nasz Patronie Miejże nas w swojej obronie O to błagamy Niech choroby zaraźliwej I nagłej śmierci złośliwej Nigdy nie znamy Na tym zakończyła się nasza wyprawa. Wróciliśmy do Prudnika, po drodze mijając już prawie odbudowany po pożarze w 2005r. kościółek w Czarnowąsach , ogrodzony i odgrodzony- trwają prace budowlane . Do Prudnika wróciliśmy około 16. Pogoda nam dopisała, bo gdy wędrowaliśmy nie padało. Dopiero, gdy wsiedliśmy do autokaru zaczął padać deszcz ze śniegiem ( tak rzadki tej zimy ), a gdy wróciliśmy do Prudnika przywitało nas już słońce.

Do zobaczenia na szlaku - Kajetan Kawecki